آدمیزاد مثل باطری می‌ماند.

با خنده و مهربانی و لبخند شارژ می‌شویم و هر چه ناداری و خالی شدن هایمان پر میشود و دوباره شروع میکنیم به مفید بودن!
خب خود زندگی و گرفتاری ها و مشکلات خود به خود باید شارژ ما را خالی کند، جای شکوه و گلایه نیست که ما همینطور ساخته شدیم. ما می‌خوابیم چون روح و بدن مان در طول روز خسته می‌شود، اشکالی هم ندارد ولی رفتار سرد آدمهایی که دوست شان داری، از چشم شان بیافتی، دیگه بهت توجه نکنند، شارژ باطری آدم را خیلی خیلی زودتر تمام می‌کند. چیزی شبیه قوز بالای قوز است.
حتی آدم دیگه با هیچی شارژ نمیشه، حتی ممکن است آدم دیگه به اوضاع قبلی اش برنگرده.
یک لبخند، یک شوخی، یک مهربانی چی است که از عزیزانتان دریغ میکنید.
آدمها که خسته از بیرون می آیند، دوست دارند با چهره خوش به دیگران سلام کنند و دیگران هم با چهره خوش جواب بدهند.