باز کردن یک حماقت

من تجربه کردم، آدمهایی که توی دعوا، بدون برنامه دعوا می‌کنند، جیغ و وحشی گری و گاهی مشت، گاهی لغد، گاهی سر!  همیشه قهرمان های میدان هستند. آنها جو را آنقدر ترسناک . سراسیمه می‌کنند که طرف مقابل تمام تحلیل و فکرش را از دست می‌دهد و تنها نگرانی اش این است که چطور از دست این آدم خلاص شوم.

تجربه کردم، آدم‌های جلترنگ باز توی هر گیمی، احتمال بسیار بالا دارد که برای مدتی خیلی خوش بدرخشند. آدم‌های جلترنگ باز وقتی با آدم‌های حرفه ای بازی می‌کنند گاهی انگشت حیرت را در کون آدم‌های حرفه ای فرو می‌کنند.

اما تمام آدم‌های جلترنگ باز چه توی دعوا، چه توی گیم، چه توی مسابقه، چه توی رقابت های زندگی!!
وقتی با یک آدم حرفه ای باهوش روبرو شوند فقط برای مدت خیلی کوتاهی برنده هستند. آدم حرفه ای باهوش اگر ناامید شود و زمان مسابقه را کوتاه کند، مطمئناً نتیجه بازی و مسابقه به نفع آدم جلترنگ باز است. اما اگر مدت زمان بازی کمی بیشتر شود! آدم حرفه ای ناخودآگاه جلترنگ و بی قانونی حریف را توی مغز خودش قانونمند میکند و بعد آن دیگر راهی به جز باختن برای حریف جلترنگ باز نمی‌ماند.

فقط باید خونسرد بود. البته اگر خود شما یک جلترنگ باز نباشید. منتظر باید بود. ضربه های اول را باید نوش جان کرد و پذیرفت فقط هر چقدر کم خطر تر و کم دردتر ، بهتر!
این برای مدتی هست که شما مغز خودتان را جمع میکنید! ولی همینکه متوجه شدید که خانه خالی حریف کجا هست، با حوصله امتیاز خواهید گرفت.

هیچ وقت هم دچار حماقت اینکه باید حریف را هزار به صفر ببرید، نشوید!  به دلیل وجود اینترنت و رسانه ها، آدمها از هر کانالی و رشته ای چیزی می‌دانند حتی اگر خیلی کم!! همان باعث میشه حداقل یک امتیازی بگیرند. پس بهتر است فقط به یک بازی برده فکر کنید. حتی دو بر یک!
حتی اگر تمام مردم بگویند، برنده واقعی این آدم هست بدون اینکه حتی تمرینی کرده باشد، در مقابل یک آدم حرفه ای خوب بازی کرده!

این آدمهایی که با این حرفها دلشان را خوش می‌کنند، و از  اتمسفر موجود خوشحال می‌شوند، تا آخر عمر در هیچ کاری حرفه ای نمی‌شوند.

شما بازی را برده اید و طرف دلش به حرفهای دیگران خوش است. طرف میگه اگر تمرین می‌داشتم، حتما این آدم را که نه! صد تای این را می‌بردم. پس من باهوش ترم !!! این فقط یک حماقت است.

شما بازی را برده اید به علاوه چندین بازی قبلی و ممکنه خیلی از بازیهای بعدی را هم ببرید.
حریف دستمال به دست، در حال تمیز کردن دست‌شویی های باشگاهی که شما در آن تمرین می‌کنید، توی مغزش خاطرات شیرینِ نتیجه‌ باخت یک بر دو را مرور میکند.
یک بر دو !!! در مقابل یک آدمی که چند سااااال تمرین کرده!!!
اما در آخر روز که چی..‌